Αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, το ρολόι στο χέρι μου δείχνει «6 ώρες, 53 λεπτά και 26 δευτερόλεπτο». Οι αριθμοί εναλλάσσονται γοργά – πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια. Θα ‘πρεπε να πανηγυρίζω μέσα μου· ανέπνεα για ν’ αντικρίσω αυτό το χρονόμετρο να μηδενίζει. Μην με κοροϊδέψεις, μα απόψε – λίγες ώρες πριν την πολυπόθητη στιγμή –…

Advertisements

Το μόνο που ήθελα ήταν να φεύγω.

Το μόνο που ήθελα ήταν να φεύγω. // Εγώ,// η μόνιμα παρούσα,// η διαρκώς διαθέσιμη,// αποζητούσα μια φυγή.// Σαν να ‘ταν η παραμονή// πάνω απ’ την δύναμή μου. Το μόνο που ήθελα ήταν να φεύγω.// Όλος μου ο κόσμος// // μια ατελείωτη καταιγίδα// κι εγώ ν’ αδυνατώ// να βρω απάγκιο. Το μόνο που ήθελα ήταν…

Ματωμένες συλλαβές.

Θα ‘ρθω σε χρόνο ανύποπτο · πάνω που θα πιστεύεις πώς χάθηκα, θα γεμίσω άξαφνα τη θέα των ματιών σου. Θα σαστίσεις, θα προσπαθήσεις να μάθεις τα «πώς» και τα «γιατί», μα θα σου σφραγίσω άγαρμπα το στόμα. Θα κλείσω το χέρι σου στα παγωμένα δάχτυλά μου – να μην μπορείς να ξεφύγεις από πουθενά.…

Όχι, φίλη μου· δεν είναι όλοι ίδιοι.

Ξεκλειδώνεις την εξώπορτα και εισβάλεις βιαστικά στο αδειανό σου σπίτι. Ενώ εκείνη σφραγίζει πίσω απ’ την γυρισμένη σου πλάτη, εσύ κατευθύνεσαι γοργά προς το υπνοδωμάτιο. Μέσα στην αγαρμποσύνη σου, χτυπάς το χέρι στην άκρη του γραφείου. Μερικά δάκρυα, που ανέμεναν την κατάλληλη αφορμή, ξεχύνονται στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλά σου. Τα απομακρύνεις όπως-όπως· δεν είναι ώρες για…

Η δική μου «Ιθάκη».

Άφησέ με, απόψε, να σου πω δυο λόγια για ‘κείνες. Αναφέρομαι σπάνια σ’ αυτές. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι· ξοδεύουν τόσες λέξεις για όλα τ’ αδιάφορα, μα για τις μεγαλύτερες αγάπες τους δεν μιλούν - παρά ελάχιστα. Να, κοίταξε και μένα· δυσκολεύομαι να βάλω τα γράμματα σε σειρά. Ίσως γιατί το απάγκιο της ψυχής δεν περιγράφεται…

Υ.Γ.: Σ’ αγαπώ.

Ήθελε να χαράξει αυτή τη μέρα στη μνήμη της με τρόπο ανεξίτηλο. Μήνες τώρα, έπαιζε στο μυαλό του την σκηνή της έκπληξης, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια, ώστε τίποτα να μην πάει στραβά. Έβλεπε τον εαυτό του να σκουπίζει τα δάκρυα συγκίνησής της και να σβήνει μαζί της τα είκοσι κεράκια της τούρτας και πετάριζε η καρδιά…

Αγνή σωτηρία.

Ένιωθα την ψυχή μου νεκρωμένη. Ούτε ραγισμένη, ούτε πληγωμένη -  νεκρωμένη· θαρρείς και κάποιος την είχε αρπάξει άγαρμπα μέσα από το κορμί μου, αφήνοντας στη θέση της ένα απέραντο κενό. Δεν ήξερα που πήγαινα. Πατούσα ολοένα και περισσότερο το γκάζι κι έβλεπα τα φώτα της πολύβουης πόλης να σβήνουν πίσω μου. Πατούσα το γκάζι και με…

Βλέμματα ξεχασμένα.

Να σ’ έχω μέσα μου· μονάχα τούτο μου ‘χε απομείνει από σένα. Οι μνήμες που 'γραφαν τ’ όνομά σου βαθιά αποτυπωμένες στον καμβά των κυττάρων μου· ανεξίτηλα χαραγμένες -έτσι πίστευα.Η ίδια μου η ύπαρξη με προδίδει. Αντιστέκομαι σθεναρά στη λήθη, μα εκείνη με παρασέρνει στα πιο σκοτεινά της μονοπάτια. Νικιέμαι. Αναζητώ τη μορφή σου, μα…

Φταίει.

Φταίει που απλώνονται τριγύρω μας χέρια βελούδινα, μα εμείς επιλέγουμε να χαρίσουμε χάδια σε νεκρωμένες οθόνες. Φταίει που έρχονται στο διάβα μας ψυχές όμοιες με χρυσάφι, κι εμείς συνεχίζουμε να αποκοιμιόμαστε αγκαλιά με τις μοναξιές μας. Φταίει που περιτριγυριζόμαστε από τοπία ανεξερεύνητα και παραμένουμε σφηνωμένοι στις βολικές μας καρεκλίτσες. Φταίει που διαθέτουμε θησαυρούς συναισθημάτων, κι…

Δαίμονες και Άγγελοι.

Η θωρακισμένη πόρτα έκλεισε με δύναμη πίσω της. «Άι σιχτίρ, πια όλοι τους. Ιδέα δεν έχουν, κάνουν κι κριτική από πάνω!». Το ίδιο βιολί, τρεις μήνες τώρα. Το αφεντικό να την κράζει για την συχνή αργοπορία, αφηρημάδα και απροσεξία της και οι συνάδελφοί της – ο Θεός να τους κάνει- να παραπονιούνται διαρκώς για τη…