Σου ‘πα να φύγεις, μα εσύ έμεινες.

Απομακρύνσου, όσο είναι καιρός · σ’ είχα συμβουλεύσει απ’ την πρώτη στιγμή που οι ζωές μας ενώθηκαν. Είμαι αλλιώτικη, ιδιαίτερη, φουμάρω περίεργο καπνό… παιδεύω, πώς το λένε;

Μια άγουρη ωριμότητα, το εγώ μου. Επιφανειακά συγκρατημένο, αναγκαστικά επιφυλακτικό, μα στα βάθη του ολόιδιο με παιδί ανεξερεύνητο.

Σε μια εγρήγορση διαρκή ο νους μου. Σπάνια θα μ’ αντικρίσεις χαλαρή. Κάθε πρόσωπο και γεγονός, σπίρτο για το πολύβουο μυαλό μου. Μέσα μου κεριά που σιγοκαίνε.

Στ’ αληθινά εσωστρεφής – κι ας δίνω εντύπωση άλλη. Λέω πολλά – γλώσσα ροδάνι -, μα εκμυστηρεύομαι ελάχιστα. Εύκολα δένομαι, δύσκολα δίνομαι. Κανείς δεν κατάφερε να με διαβάσει σαν ανοιχτό βιβλίο · κάπου στα μισά χανόταν.

Κατά εποχές, μοναχική. Δεν το επιδιώκω, μα αποφεύγω πάση θυσία χλιαρές περιπτύξεις και κουβέντες. Με γοητεύουν, βλέπεις, όσες ξεχωρίζουν για την ουσία τους · το ίδιο μου συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Ένας υπερθετικός βαθμός · αυτό είμαι. Γελάω πολύ, σκέφτομαι πολύ, μελαγχολώ πολύ, ενθουσιάζομαι πολύ, αναλύω πολύ, ερωτεύομαι πολύ. Τα πάντα σε βαθμό μέγιστο. Όταν νιώθω κάτι, τραντάζεται το είναι μου – και ξέρεις, απ’ τους σεισμούς δύσκολα επιβιώνεις.

Εν κατακλείδι, ο ορισμός μιας «δύσκολης» υπόθεσης. Συχνά, κουράζω μέχρι κι μένα – φαντάσου! Συνομιλώ μ’ αστερισμούς · συναναστρέφομαι δακρυσμένες νοσταλγίες. Υπάρχουν φορές, που βυθίζομαι μέσα μου, προσπαθώντας να με βρω. Άραγε, στεριά θα συναντήσω ποτέ μου;

Μην μπλέκεις · σε προειδοποίησα απ’ την παρθενική φορά που σκόνταψα στο λατρευτό σου βλέμμα. Σου ‘πα να φύγεις, μα δεν κουνήθηκες λεπτό. Έμεινες· να μ’ αγκαλιάζεις στα σκοτάδια μου κι να με καμαρώνεις στις ανατολές μου · να γαληνεύεις το μέσα μου – ναι, το κατόρθωσες κι αυτό! – μ’ ένα τυχαίο άγγιγμά σου · να μου ψιθυρίζεις μελωδίες τις νύχτες που φοβάμαι. Σου ‘πα να φύγεις μα εσύ έμεινες. Να μου λες «είμαι εδώ» και να το νιώθω κάθε μέρα.

Εγώ, απ’ την άλλη, και δέθηκα και δόθηκα – δύσκολα κι τα δυο, αυτή τη φορά, μα ανεπίστρεπτα. Έτσι, σ’ έβαλα μέσα σε λέξεις · σ’ έκανα ποίημα. Κι ίσως αυτό να ‘ναι κάτι · ίσως και τίποτα · ίσως και τα πάντα.

~ Από την Βίκυ Μπάλλου ~

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: