Ρούντι

Τον γνώρισα την πιο σκοτεινή νύχτα της ζωής μου. Έχουν περάσει εξήντα  χρόνια από τότε, μα το έρεβος εκείνης της βραδιάς έμεινε πιστός εραστής της μνήμης μου. Θα ‘μουν – δε θα ‘μουν είκοσι χρονών, όταν αντίκρισα όλα μου τα όνειρα να σβήνουν μονομιάς, ύστερα από μια άβολη, κοφτερή ρήση: «Η μορφή του καρκίνου σας... Continue Reading →

Πρωτοχρονιά

Να μάθεις. Ουσιαστικά κι ατέρμονα· μ’ έναν τρόπο που λίγες φορές μαθαίνουν οι άνθρωποι. Να ταξιδέψεις σε κόσμους φανταστικούς και υπαρκτούς κι έπειτα, να αποπειραθείς να γνωρίσεις λίγο και το μέσα σου· αξίζει η διαδρομή. Να δημιουργήσεις. Εκστατικά και ψυχωμένα· μ’ έναν τρόπο που σπουδαία δημιουργούν οι άνθρωποι. Να γράψεις ποιήματα, να εφεύρεις μια πατέντα,... Continue Reading →

Αύγουστος.

Τ’ ακροδάχτυλά μου άγγιξαν διστακτικά το ημερολόγιο τοίχου. Με μια αδέξια κίνηση, τσαλάκωσαν το χθες κι έμειναν να ψηλαφίζουν την ολοκαίνουργια γυαλιστερή σελίδα. 23 Αυγούστου – πέρασε ο καιρός. Ο χτύπος της εξώπορτας θρυψάλιασε τη σιωπή του δωματίου. Μια σκονισμένη απ’ τη λήθη καθημερινότητα αναζητούσε διακαώς το μερτικό της. Έπρεπε ν’ ανασυνταχθώ. Γέμισαν οι μπαταρίες,... Continue Reading →

Γιατί μου σκοτεινιάζεις;

Πού κρύφτηκε, αστέρι μου, το χαμόγελό σου, τούτο το δειλινό; Σε ποιες σκέψεις σκοτεινές συνθλίβεται το φως σου; Πού είναι η σπιρτάδα, η ζωντάνια των ματιών, πού άλλη παρόμοια δεν είδε αυτός ο κόσμος; Μην μου κλαις. Ξέρω, δεν σφραγίζουν αναίμακτα οι πληγές, μα ματώνω στη θέα των δακρυσμένων σου βλεφάρων. Βλέπεις, δεν αρέσκονται όλοι... Continue Reading →

Οι δαίμονες είναι για να ξορκίζονται.

Προσπαθούσα μάταια να σταματήσω το αριστερό μου πέλμα, που κουνιόταν νευρικά μπροστά από την πολυθρόνα, ενώ σενάρια χοροπηδούσαν άτακτα στο κεφάλι μου. Τι θα έλεγα σ’ έναν άγνωστο; Τι εντύπωση θα δημιουργούσε για μένα; Εν τέλει, θα βοηθούσε καθόλου ή τζάμπα όλη αυτή η αγωνία; Η ευγενική φυσιογνωμία της γραμματέως μου έδειξε την πόρτα του... Continue Reading →

Νύχτες μαγεμένες.

«Παρακαλούνται οι επιβάτες να προσέχουν τα προσωπικά τους αντικείμενα». Ο μονόλογος του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου σκέπασε για λίγο τις νότες που έπαιζαν στ’ αφτιά μου. Σήκωσα τα βλέφαρα· είχε πια σουρουπώσει. Ένας δακρυσμένος ήλιος χάραζε πορφυρές και χρυσοκίτρινες ανταύγειες στο πέπλο τ’ ουρανού. Η γνώριμη μεταλλική φωνή ανήγγειλε την στάση μου. Κατεβαίνοντας, ένιωσα τον ανοιξιάτικο αέρα... Continue Reading →

Το μόνο που ήθελα ήταν να φεύγω.

Το μόνο που ήθελα ήταν να φεύγω. // Εγώ,// η μόνιμα παρούσα,// η διαρκώς διαθέσιμη,// αποζητούσα μια φυγή.// Σαν να ‘ταν η παραμονή// πάνω απ’ την δύναμή μου. Το μόνο που ήθελα ήταν να φεύγω.// Όλος μου ο κόσμος// // μια ατελείωτη καταιγίδα// κι εγώ ν’ αδυνατώ// να βρω απάγκιο. Το μόνο που ήθελα ήταν... Continue Reading →

Η δική μου «Ιθάκη».

Άφησέ με, απόψε, να σου πω δυο λόγια για ‘κείνες. Αναφέρομαι σπάνια σ’ αυτές. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι· ξοδεύουν τόσες λέξεις για όλα τ’ αδιάφορα, μα για τις μεγαλύτερες αγάπες τους δεν μιλούν - παρά ελάχιστα. Να, κοίταξε και μένα· δυσκολεύομαι να βάλω τα γράμματα σε σειρά. Ίσως γιατί το απάγκιο της ψυχής δεν περιγράφεται... Continue Reading →

Αγνή σωτηρία.

Ένιωθα την ψυχή μου νεκρωμένη. Ούτε ραγισμένη, ούτε πληγωμένη -  νεκρωμένη· θαρρείς και κάποιος την είχε αρπάξει άγαρμπα μέσα από το κορμί μου, αφήνοντας στη θέση της ένα απέραντο κενό. Δεν ήξερα που πήγαινα. Πατούσα ολοένα και περισσότερο το γκάζι κι έβλεπα τα φώτα της πολύβουης πόλης να σβήνουν πίσω μου. Πατούσα το γκάζι και με... Continue Reading →

Μέσ’ στο σκοτάδι φωλιάζει το φως σου.

«Σου ορκίζομαι πώς έψαξα πολύ· σήμερα -γι’ άλλη μια φορά-  σεργιάνισα νοητά στα λεξικά όλου του κόσμου, μα δεν κατάφερα να βρω τις λέξεις, που περιγράφουν όσα αναβλύζουν από μέσα μου, κάθε που αντικρίζω τη θωριά σου. Δεν ξέρω πόση ώρα στέκομαι πετρωμένος στην ίδια θέση. Τα δάχτυλα των ποδιών μου ακουμπούν ανεπαίσθητα στο πάτωμα... Continue Reading →

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑