Ορτανσίες

«Αγαπητοί, λίγο πριν κλείσουμε, είναι απαραίτητη η νύξη σ’ ένα κομβικό θέμα των ημερών, που όπως οι περισσότεροι υποψιάζεστε, δεν είναι άλλο παρά το άνοιγμά μας στην ισραηλινή αγορά». Ακούγοντας τα τελευταία λόγια του διευθυντή, ξεφύσησε εκνευρισμένος. Οι δείκτες του ρολογιού σχημάτιζαν μια κάθετη γραμμή χωρίζοντας το χρόνο στα δύο. Αν ήθελε να φέρει εις... Continue Reading →

Προς έναν καλύτερο κόσμο.

«Επόμενη στάση: Ομόνοια· Next station: Omonia» -Άντε ρε παππού, πότε θα φτάσουμε; Θάλασσα μου έταξες και θάλασσα δεν βλέπω! -Πολύ ανυπόμονος μου έγινες τελευταία, μικρέ! Δεν είπαμε φεύγοντας πώς θέλουμε ώρα μέχρι τον Πειραιά; -Καλά, θα περιμένω. Αλλά το καλό που σου θέλω, να είναι όπως μου τα περιέγραψες! Ο Μενέλαος γέλασε αυθόρμητα με την... Continue Reading →

Αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, το ρολόι στο χέρι μου δείχνει «6 ώρες, 53 λεπτά και 26 δευτερόλεπτο». Οι αριθμοί εναλλάσσονται γοργά – πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια. Θα ‘πρεπε να πανηγυρίζω μέσα μου· ανέπνεα για ν’ αντικρίσω αυτό το χρονόμετρο να μηδενίζει. Μην με κοροϊδέψεις, μα απόψε – λίγες ώρες πριν την πολυπόθητη στιγμή –... Continue Reading →

Νυχτερινή αποστολή.

Ήταν αργά – θα ‘χε πάει 3 το ξημέρωμα. Μόνο τα φώτα των χαοτικών λεωφόρων έλαμπαν · οι άνθρωποι έβλεπαν όνειρα – ή εφιάλτες. Εκείνη βγήκε στο δρόμο δίχως ομπρέλα, αδιαφορώντας για την καταιγίδα που ξεκίνησε...

Συγγνώμη, Μάνα.

Και τώρα, μάνα, καίγεται η ψυχή μου, σε κάθε δάκρυ σου που καταλήγει πάνω στο μάρμαρο που με σκεπάζει. Σε κάθε σου κραυγή σχίζονται στα δυο οι ουρανοί μου.

Παραζάλη.

Να ‘ναι τρεις το βράδυ. Να ‘χω πιει το πέμπτο μου ποτό, προσπαθώντας μάταια να βρεθώ στης λήθης τα μονοπάτια. Να παίζει παιχνίδια το μυαλό. Να μπερδεύεται η αλήθεια με το ψέμα. Ν’ ακούω τραγούδια ,που εν ώρα νηφαλιότητας κοροϊδεύω. Και να λένε οι στίχοι αυτοί, όσα ποτέ δεν σου ‘πα. Να είναι το κορμί... Continue Reading →

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑