Λέγε με … »Κορόνα».

Η αρχική σου σελίδα έχει καταντήσει πιο γραφική κι απ’ το «τίποτα» της νευριασμένης γυναίκας. Τα δημοσιεύματα κυμαίνονται ανάμεσα στα κουλουράκια που έφτιαξε η γειτόνισσα μαζί με την μικρή της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την απασχολήσει, στις προτροπές της καμπάνιας του #μένουμε_σπίτι, στις ανεύθυνες «επαναστάσεις» όσων ξεμύτισαν,  και –φυσικά!- στη συνεχιζόμενη ειδησεογραφία που φέρει... Continue Reading →

Ρούντι

Τον γνώρισα την πιο σκοτεινή νύχτα της ζωής μου. Έχουν περάσει εξήντα  χρόνια από τότε, μα το έρεβος εκείνης της βραδιάς έμεινε πιστός εραστής της μνήμης μου. Θα ‘μουν – δε θα ‘μουν είκοσι χρονών, όταν αντίκρισα όλα μου τα όνειρα να σβήνουν μονομιάς, ύστερα από μια άβολη, κοφτερή ρήση: «Η μορφή του καρκίνου σας... Continue Reading →

Πρωτοχρονιά

Να μάθεις. Ουσιαστικά κι ατέρμονα· μ’ έναν τρόπο που λίγες φορές μαθαίνουν οι άνθρωποι. Να ταξιδέψεις σε κόσμους φανταστικούς και υπαρκτούς κι έπειτα, να αποπειραθείς να γνωρίσεις λίγο και το μέσα σου· αξίζει η διαδρομή. Να δημιουργήσεις. Εκστατικά και ψυχωμένα· μ’ έναν τρόπο που σπουδαία δημιουργούν οι άνθρωποι. Να γράψεις ποιήματα, να εφεύρεις μια πατέντα,... Continue Reading →

Άγγελος δικός μου.

«Δεν είναι πολύ νωρίς να μείνεις μονάχη σου, βρε κορίτσι μου; Γιατί δεν κάθεσαι καμιά ‘βδομαδούλα ακόμη μαζί μας;». «Θα είμαι εντάξει, Αρετή. Τρία τετράγωνα μας χωρίζουν, άλλωστε». «Πάντως, μην το κάνεις για τα παιδιά. Μια χαρά βολεύονται στο δωμάτιό μας – χώρια την αδυναμία που σου έχουν. Κι ο Αντρέας δεν δυσανασχέτησε στιγμή. Ίσα... Continue Reading →

Σ’ αγαπώ, μπαμπά. Κι εσένα το ίδιο, μαμά.

Πρώτη μέρα χωρίς βοηθητικές. //Το πέλμα μου αγγίζει το πετάλι δειλά.// Μια άτσαλη στραβοτιμονιά – άλλη μια// και δυο γόνατα ματωμένα// ριγμένα παραπονιάρικα στο κράτημά σου.//Κι απόψε, πάλι δακρύζω στην αγκαλιά σου,//γιατί με πλήγωσε, μπαμπά.//Πονάω, μπαμπά. Όλα αλλάζουν, μαμά· ούτε εγώ δεν μένω ίδια.//Τα φτερά μου μεγαλώνουν απότομα//και με καλούνε να πετάξω//-πού περιθώρια για αντιρρήσεις;//Μα... Continue Reading →

Ορτανσίες

«Αγαπητοί, λίγο πριν κλείσουμε, είναι απαραίτητη η νύξη σ’ ένα κομβικό θέμα των ημερών, που όπως οι περισσότεροι υποψιάζεστε, δεν είναι άλλο παρά το άνοιγμά μας στην ισραηλινή αγορά». Ακούγοντας τα τελευταία λόγια του διευθυντή, ξεφύσησε εκνευρισμένος. Οι δείκτες του ρολογιού σχημάτιζαν μια κάθετη γραμμή χωρίζοντας το χρόνο στα δύο. Αν ήθελε να φέρει εις... Continue Reading →

Προς έναν καλύτερο κόσμο.

«Επόμενη στάση: Ομόνοια· Next station: Omonia» -Άντε ρε παππού, πότε θα φτάσουμε; Θάλασσα μου έταξες και θάλασσα δεν βλέπω! -Πολύ ανυπόμονος μου έγινες τελευταία, μικρέ! Δεν είπαμε φεύγοντας πώς θέλουμε ώρα μέχρι τον Πειραιά; -Καλά, θα περιμένω. Αλλά το καλό που σου θέλω, να είναι όπως μου τα περιέγραψες! Ο Μενέλαος γέλασε αυθόρμητα με την... Continue Reading →

Οι δαίμονες είναι για να ξορκίζονται.

Προσπαθούσα μάταια να σταματήσω το αριστερό μου πέλμα, που κουνιόταν νευρικά μπροστά από την πολυθρόνα, ενώ σενάρια χοροπηδούσαν άτακτα στο κεφάλι μου. Τι θα έλεγα σ’ έναν άγνωστο; Τι εντύπωση θα δημιουργούσε για μένα; Εν τέλει, θα βοηθούσε καθόλου ή τζάμπα όλη αυτή η αγωνία; Η ευγενική φυσιογνωμία της γραμματέως μου έδειξε την πόρτα του... Continue Reading →

Νύχτες μαγεμένες.

«Παρακαλούνται οι επιβάτες να προσέχουν τα προσωπικά τους αντικείμενα». Ο μονόλογος του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου σκέπασε για λίγο τις νότες που έπαιζαν στ’ αφτιά μου. Σήκωσα τα βλέφαρα· είχε πια σουρουπώσει. Ένας δακρυσμένος ήλιος χάραζε πορφυρές και χρυσοκίτρινες ανταύγειες στο πέπλο τ’ ουρανού. Η γνώριμη μεταλλική φωνή ανήγγειλε την στάση μου. Κατεβαίνοντας, ένιωσα τον ανοιξιάτικο αέρα... Continue Reading →

Αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, το ρολόι στο χέρι μου δείχνει «6 ώρες, 53 λεπτά και 26 δευτερόλεπτο». Οι αριθμοί εναλλάσσονται γοργά – πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια. Θα ‘πρεπε να πανηγυρίζω μέσα μου· ανέπνεα για ν’ αντικρίσω αυτό το χρονόμετρο να μηδενίζει. Μην με κοροϊδέψεις, μα απόψε – λίγες ώρες πριν την πολυπόθητη στιγμή –... Continue Reading →

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑