Ορτανσίες

«Αγαπητοί, λίγο πριν κλείσουμε, είναι απαραίτητη η νύξη σ’ ένα κομβικό θέμα των ημερών, που όπως οι περισσότεροι υποψιάζεστε, δεν είναι άλλο παρά το άνοιγμά μας στην ισραηλινή αγορά». Ακούγοντας τα τελευταία λόγια του διευθυντή, ξεφύσησε εκνευρισμένος. Οι δείκτες του ρολογιού σχημάτιζαν μια κάθετη γραμμή χωρίζοντας το χρόνο στα δύο. Αν ήθελε να φέρει εις... Continue Reading →

Αύγουστος.

Τ’ ακροδάχτυλά μου άγγιξαν διστακτικά το ημερολόγιο τοίχου. Με μια αδέξια κίνηση, τσαλάκωσαν το χθες κι έμειναν να ψηλαφίζουν την ολοκαίνουργια γυαλιστερή σελίδα. 23 Αυγούστου – πέρασε ο καιρός. Ο χτύπος της εξώπορτας θρυψάλιασε τη σιωπή του δωματίου. Μια σκονισμένη απ’ τη λήθη καθημερινότητα αναζητούσε διακαώς το μερτικό της. Έπρεπε ν’ ανασυνταχθώ. Γέμισαν οι μπαταρίες,... Continue Reading →

Γιατί μου σκοτεινιάζεις;

Πού κρύφτηκε, αστέρι μου, το χαμόγελό σου, τούτο το δειλινό; Σε ποιες σκέψεις σκοτεινές συνθλίβεται το φως σου; Πού είναι η σπιρτάδα, η ζωντάνια των ματιών, πού άλλη παρόμοια δεν είδε αυτός ο κόσμος; Μην μου κλαις. Ξέρω, δεν σφραγίζουν αναίμακτα οι πληγές, μα ματώνω στη θέα των δακρυσμένων σου βλεφάρων. Βλέπεις, δεν αρέσκονται όλοι... Continue Reading →

Νύχτες μαγεμένες.

«Παρακαλούνται οι επιβάτες να προσέχουν τα προσωπικά τους αντικείμενα». Ο μονόλογος του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου σκέπασε για λίγο τις νότες που έπαιζαν στ’ αφτιά μου. Σήκωσα τα βλέφαρα· είχε πια σουρουπώσει. Ένας δακρυσμένος ήλιος χάραζε πορφυρές και χρυσοκίτρινες ανταύγειες στο πέπλο τ’ ουρανού. Η γνώριμη μεταλλική φωνή ανήγγειλε την στάση μου. Κατεβαίνοντας, ένιωσα τον ανοιξιάτικο αέρα... Continue Reading →

Ματωμένες συλλαβές.

Θα ‘ρθω σε χρόνο ανύποπτο · πάνω που θα πιστεύεις πώς χάθηκα, θα γεμίσω άξαφνα τη θέα των ματιών σου. Θα σαστίσεις, θα προσπαθήσεις να μάθεις τα «πώς» και τα «γιατί», μα θα σου σφραγίσω άγαρμπα το στόμα. Θα κλείσω το χέρι σου στα παγωμένα δάχτυλά μου – να μην μπορείς να ξεφύγεις από πουθενά.... Continue Reading →

Υ.Γ.: Σ’ αγαπώ.

Ήθελε να χαράξει αυτή τη μέρα στη μνήμη της με τρόπο ανεξίτηλο. Μήνες τώρα, έπαιζε στο μυαλό του την σκηνή της έκπληξης, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια, ώστε τίποτα να μην πάει στραβά. Έβλεπε τον εαυτό του να σκουπίζει τα δάκρυα συγκίνησής της και να σβήνει μαζί της τα είκοσι κεράκια της τούρτας και πετάριζε η καρδιά... Continue Reading →

Αγνή σωτηρία.

Ένιωθα την ψυχή μου νεκρωμένη. Ούτε ραγισμένη, ούτε πληγωμένη -  νεκρωμένη· θαρρείς και κάποιος την είχε αρπάξει άγαρμπα μέσα από το κορμί μου, αφήνοντας στη θέση της ένα απέραντο κενό. Δεν ήξερα που πήγαινα. Πατούσα ολοένα και περισσότερο το γκάζι κι έβλεπα τα φώτα της πολύβουης πόλης να σβήνουν πίσω μου. Πατούσα το γκάζι και με... Continue Reading →

Βλέμματα ξεχασμένα.

Να σ’ έχω μέσα μου· μονάχα τούτο μου ‘χε απομείνει από σένα. Οι μνήμες που 'γραφαν τ’ όνομά σου βαθιά αποτυπωμένες στον καμβά των κυττάρων μου· ανεξίτηλα χαραγμένες -έτσι πίστευα.Η ίδια μου η ύπαρξη με προδίδει. Αντιστέκομαι σθεναρά στη λήθη, μα εκείνη με παρασέρνει στα πιο σκοτεινά της μονοπάτια. Νικιέμαι. Αναζητώ τη μορφή σου, μα... Continue Reading →

Ο λύκος του παραμυθιού σου.

Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου τρύπωσαν στο σκοτεινό μου δωμάτιο. Όσες προσπάθειες κι αν έκανα, να εμποδίσω αυτή την αυγή να ξημερώσει, δεν τα κατάφερα – πολύ «ανθρώπινος» για τέτοια εγχειρήματα. Είχε φτάσει η μέρα. Ένα εκκολαπτόμενο τέλος έκαιγε μέσ’ στο στήθος μου· τόσο μεγαλοπρεπές και στιβαρό, όσο κι ο κόμπος που ‘χε γαντζωθεί απ’... Continue Reading →

Όσα δεν έχω.

Δεν ξέρω αν είμαι αυτό που ψάχνεις. Δεν γνωρίζω καν, αν έχω να σου προσφέρω όλα όσα ονειρεύεσαι κι αξίζεις. Ίσως περιμένεις ν’ ακούσεις πώς θα ‘μαι εκεί για σένα κάθε στιγμή, πώς θα σ’ αγαπώ για πάντα, πώς δεν θα σε πληγώσω ποτέ κι άλλους τόσους και τόσους μεγαλοπρεπείς υποσχέσεις, όπως εκείνες που συνθέτους... Continue Reading →

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑