Ρούντι

Τον γνώρισα την πιο σκοτεινή νύχτα της ζωής μου. Έχουν περάσει εξήντα  χρόνια από τότε, μα το έρεβος εκείνης της βραδιάς έμεινε πιστός εραστής της μνήμης μου. Θα ‘μουν – δε θα ‘μουν είκοσι χρονών, όταν αντίκρισα όλα μου τα όνειρα να σβήνουν μονομιάς, ύστερα από μια άβολη, κοφτερή ρήση: «Η μορφή του καρκίνου σας... Continue Reading →

Άγγελος δικός μου.

«Δεν είναι πολύ νωρίς να μείνεις μονάχη σου, βρε κορίτσι μου; Γιατί δεν κάθεσαι καμιά ‘βδομαδούλα ακόμη μαζί μας;». «Θα είμαι εντάξει, Αρετή. Τρία τετράγωνα μας χωρίζουν, άλλωστε». «Πάντως, μην το κάνεις για τα παιδιά. Μια χαρά βολεύονται στο δωμάτιό μας – χώρια την αδυναμία που σου έχουν. Κι ο Αντρέας δεν δυσανασχέτησε στιγμή. Ίσα... Continue Reading →

Ορτανσίες

«Αγαπητοί, λίγο πριν κλείσουμε, είναι απαραίτητη η νύξη σ’ ένα κομβικό θέμα των ημερών, που όπως οι περισσότεροι υποψιάζεστε, δεν είναι άλλο παρά το άνοιγμά μας στην ισραηλινή αγορά». Ακούγοντας τα τελευταία λόγια του διευθυντή, ξεφύσησε εκνευρισμένος. Οι δείκτες του ρολογιού σχημάτιζαν μια κάθετη γραμμή χωρίζοντας το χρόνο στα δύο. Αν ήθελε να φέρει εις... Continue Reading →

Προς έναν καλύτερο κόσμο.

«Επόμενη στάση: Ομόνοια· Next station: Omonia» -Άντε ρε παππού, πότε θα φτάσουμε; Θάλασσα μου έταξες και θάλασσα δεν βλέπω! -Πολύ ανυπόμονος μου έγινες τελευταία, μικρέ! Δεν είπαμε φεύγοντας πώς θέλουμε ώρα μέχρι τον Πειραιά; -Καλά, θα περιμένω. Αλλά το καλό που σου θέλω, να είναι όπως μου τα περιέγραψες! Ο Μενέλαος γέλασε αυθόρμητα με την... Continue Reading →

Νομίζω ερωτευόμαστε.

Μαζί της. Μ’ αρέσει να την παρατηρώ στ’ αληθινά της – σ’ όλες εκείνες τις στιγμές τις απλές, τις ανεπιτήδευτες. Καθώς ενώνονται τα χείλη μας, αφήνω μισάνοιχτα τα μάτια και βλέπω τα δικά της να σφαλίζουν ηδονικά. Κάθε φορά η ίδια ερώτηση να κατακλύζει το νου μου· πόση ομορφιά μπορεί να χωρέσει σ’ ένα μονάχα... Continue Reading →

Αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, το ρολόι στο χέρι μου δείχνει «6 ώρες, 53 λεπτά και 26 δευτερόλεπτο». Οι αριθμοί εναλλάσσονται γοργά – πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια. Θα ‘πρεπε να πανηγυρίζω μέσα μου· ανέπνεα για ν’ αντικρίσω αυτό το χρονόμετρο να μηδενίζει. Μην με κοροϊδέψεις, μα απόψε – λίγες ώρες πριν την πολυπόθητη στιγμή –... Continue Reading →

Υ.Γ.: Σ’ αγαπώ.

Ήθελε να χαράξει αυτή τη μέρα στη μνήμη της με τρόπο ανεξίτηλο. Μήνες τώρα, έπαιζε στο μυαλό του την σκηνή της έκπληξης, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια, ώστε τίποτα να μην πάει στραβά. Έβλεπε τον εαυτό του να σκουπίζει τα δάκρυα συγκίνησής της και να σβήνει μαζί της τα είκοσι κεράκια της τούρτας και πετάριζε η καρδιά... Continue Reading →

Δαίμονες και Άγγελοι.

Η θωρακισμένη πόρτα έκλεισε με δύναμη πίσω της. «Άι σιχτίρ, πια όλοι τους. Ιδέα δεν έχουν, κάνουν κι κριτική από πάνω!». Το ίδιο βιολί, τρεις μήνες τώρα. Το αφεντικό να την κράζει για την συχνή αργοπορία, αφηρημάδα και απροσεξία της και οι συνάδελφοί της – ο Θεός να τους κάνει- να παραπονιούνται διαρκώς για τη... Continue Reading →

Όταν σ’ ερωτεύομαι.

Μη φεύγεις.// Απόψε μη φεύγεις.// Αγκάθι στην ψυχή μου κάθε χιλιοστό εδάφους// που φυλακίζει τα σώματά μας χωριστά. Λησμόνησε.// Απόψε λησμόνησε όλες σου τις έγνοιες.// Θα σπάσω τα ρολόγια όλου του κόσμου, και το μόνο «τικ-τακ» που θα ηχεί// θα ‘ναι εκείνο της εύθραυστης καρδιάς σου. Δάκρυσε.// Απόψε δάκρυσε μαζί με μένα.// Πάνω στο στήθος... Continue Reading →

Σπίτι δικό μου.

Πάει καιρός , που θέλω ν’ αγοράσω ένα σπίτι // να το επιπλώσω και να το στολίσω, όπως εγώ επιθυμώ.// Δεν μ’ ενδιαφέρει μεγάλο αν θα ‘ναι //-ποτέ δε με συγκινούσαν οι πολυτέλειες.// Καμωμένο μ’ αρετές να ‘ναι μονάχα (!)

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑